De terugreis naar Mexico voert door het caribische staatje Belize. Een voormalige Engelse kolonie met slechts 240.000 inwoners. Bij de grens tussen Belize en Guatemala moest al onze baggage scherp gecontroleerd worden. Dat is het gevolg van een oud grensdispuut tussen de twee landen dat pas recent is opgelost.
Eenmaal Belize binnengekomen valt op dat de voertaal Engels is. Dat is best prettig. Langs de kant van de weg staan Engelstalige borden en reclames die een vertrouwde indruk geven.
Het landschap is meer gecultiveerd dan in Guatemala en Mexico. Hier geen uitgestrekte regenwouden, maar grasland, suikerriet plantages en veelal stenen huizen, soms met prachtig aangelegde tuinen. De levensstandaard in Belize is duidelijk beduidend hoger dan die in de omringende landen.
Het is wel een diep gelovig land, waar diverse protestantse en katholieke kerken veel aanhang hebben. Hiervan zagen we diverse bewijzen langs de route.
De natuur is heel mooi hier, maar het is wel wat drassig. Daarom worden veel huizen op palen gebouwd of op een stevige betonnen fundering. Het landschap doet een beetje aan Nederland denken, al is de temperatuur hier natuurlijk een stuk aangenamer.
In Belize zouden we slechts een korte tijd verblijven. Een lunch op een prachtig landgoed en we trokken alweer verder richting de Mexicaanse grens. Laat in de avond kwamen we aan in Chetumal. Hier lieten we ons de Tequilla nog even goed smaken!
Na een tweede gang langs de douane, dit keer om Mexico in te komen, kwamen we net over de grens aan bij ons hotel in de Mexicaanse deelstaat Chetumal. Dat we weer in Mexico waren, was meteen te zien aan het straatbeeld. In Mexico is namelijk zo’n beetje één op de vier auto’s een Volkswagen Kever. Dit vreemde fenomeen wordt veroorzaakt doordat de productiefabrieken voor de Kever in Mexico gehuisvest waren. Keverliefhebbers kunnen hier dus hun hart ophalen!
Het laatste stuk van de reis ging van Chetumal naar Playa del Carmen. Onderweg kwamen we nog een Tarantula spin tegen die de weg overstak. Wat zijn die beesten groot!
Hier zouden we nog negen dagen blijven om te gaan duiken. De reis was dus weliswaar afgelopen, maar de vakantie kon nu gaan beginnen!
We hadden ruim 3200 kilometer afgelegd en veel beleefd en gezien. Vijf Maya steden bezocht, een vulkaan beklommen, twee boottochten gemaakt, bij de lokale indianen te gast geweest en in een Cenote gezwommen. Het is een heel bijzondere reis geweest.
In Playa aangekomen werd meteen duidelijk dat het hier om een zeer toeristische plaats gaat. We hebben meteen maar even de omgeving van ons hotel verkend, en liepen door een bijna eindeloze straat met winkeltjes en eettentjes. Vlak daarachter ligt een prachtig wit strand met een azuurblauwe zee.
De eerste drie duikdagen zijn al geregeld. We zullen de riffen tussen Playa del Carmen en Cozumel, een eiland voor de kust, gaan bekijken. Met de onderwatercamera in de aanslag kan ik hopelijk een paar mooie plaatjes schieten!
Pal voor de kust van Playa del Carmen ligt onze eerste duiklocatie. Hier was het volgens de plaatselijke duikschool goed beginnen, met gavarieerd onderwaterleven en niet al te diep (max. 13 meter).
We maakten in één trip twee duiken, een twee-tanks duik zoals het wordt genoemd, om zo optimale tijd onder water te zijn. Deze strategie zullen we alle duiken deze vakantie volgen.
Het was wel weer even spannend toen ons bootje uitvoer om ons ter plaatse te water te laten. Met acht kilo lood op de gordel, zware fles, duikuitrusting en genoeg lucht voor drie kwartier, doken we vol verwachting de zoute zee in.
Lee
Jer
Deze eerste twee duiken wisten we al een paar leuke plaatjes te schieten, al is het bewegen en foto’s maken onder water wel even wennen. Wellicht dat we bij een volgende duik met wat meer ervaring nog wat scherpere foto’s kunnen produceren.
We kwamen onder andere een steenvis tegen, een kreeft, een zeepaardje en natuurlijk diverse felgekleurde tropische vissen. Hele scholen gleden elegant aan ons voorbij. Morgen gaan we naar een plek waar ook onderwater schilpadden te vinden zijn, toepasselijk “Tortugas” genaamd.
De eerste duikspot die we vandaag aandeden wordt Tortugas genoemd. Hier zouden ruizachtige zeeschildpadden zich moeten schuilhouden. Na ongeveer twintig minuten varen gingen we te water en binnen de korste keren hadden we de eerste schildpad al gespot! We zouden er onderweg nog diverse tegenkomen.
Wat ook heel leuk was, was dat na een tijdje een haai-schoonmaakvis zich bij onze groep aansloot. Deze vis lijkt ondersteboven te zwemmen en zwemt normaliter onder een haai of andere grote vis door zich eraan vast te zuigen. Hij probeerde dit ook bij ons te doen, wat verder ongevaarlijk was maar wel erg vermakelijk. Hij bleef met ons meezwemmen tot we weer op de boot klommen, waardoor we veel tijd hadden om een mooi plaatje van hem te maken.
Verder zagen we deze tocht nog een gigantische ‘Eagle Ray’ (Gevlekte adelaarsrog), waar zelfs onze gids erg enthousiast van werd. Die worden niet vaak gezien en het is een machtig mooi gezicht om zo’n rog door het water te zien zweven.
De tweede duik in Sabalos gingen we langs grote onderwater holtes waarin vissen zich schuilhielden. We werden na een tijdje verrast door een enorme school makrelen. Er waren zoveel vissen dat waar je ook keek je niets anders zag. Dat was een heel bijzondere ervaring!
Deze duiken waren fantastisch maar we waren allebei wel helemaal gesloopt. De sterke stroming waar we mee te maken hadden en de boottocht waren ons net even teveel geworden. Hopelijk zijn we morgen weer fris en fit, want dan staan er wederom twee mooie duiken op het programma.
We hebben ontspannen twee duiken gemaakt vandaag. Barracuda was een hele mooie plek waar we een schildpad zagen en ook twee murenes. Van die slangachtige vissen die zich in een grot verstoppen om dan razendsnel naar buiten te schieten met een gigantische bek om een nietsvermoedend visje te grazen te nemen.
De tweede duikstek Sabalos was ons al bekend, maar het was wederom zeer de moeite waard. Want hier hadden we gisteren die grote scholen vissen gezien. Die bleken hier opnieuw te vertoeven en het waren er zelfs nog meer! Ik kon nu heel dichtbij komen wat bovenstaande foto tot gevolg had. Verderop zagen we bovendien weer veel mooi koraal, vissen en grotten.
Om de uitdaging nog wat groter te maken zijn we van duikschool veranderd en gaan het Advanced Open Water brevet halen. Hiermee leren we diverse nieuwe vaardigheden. De cursus bestaat uit vijf duiken, waarvan er vandaag twee op het programma stonden: een diepduik en een wrakduik.
De diepe duik bracht ons tot ruim 40 meter(!), waar je slechts een paar minuten kunt blijven. Daar zagen we de scheur in de aardkorst die duizenden meters de diepte ingaat en de onderzeese grens vormt van het schiereiland Yucatan. Uiteraard zie je in zo’n scheur de bodem niet meer. Dit was een indrukwekkende ervaring. Verder heb ik op die grote diepte niet zoveel gezien, want ik was voornamelijk bezig met mijn instrumenten en duikcomputer.
De tweede duik bracht ons bij een wrak, ongeveer op 25 meter diepte. We zwommen door het gezonken schip heen en konden zelfs in een luchtbel even het hoofd boven water steken. Erg veel vissen hielden zich ook rond het wrak op. Zo zagen we murenes, permits en schildpadden.
Op het strand van Playa del Carmen kun je aan de horizon het eiland Cozumel zien liggen. Dit eiland is een Mekka voor duikers.
Wij wilden daar natuurlijk wel een keer heen om dit met eigen ogen te zien. Om te duiken bij Cozumel wordt echter wel aangeraden ervaren duiker te zijn. Jaarlijks verongelukken er duikers en keren er mensen niet meer terug uit de peilloze diepten van de oceaan. Daarom hadden we deze trip tegen het einde van de vakantie pas gepland.
Met het moderne veerpond waren we binnen 35 minuten op het eiland, waar al direct duidelijk werd hoezeer het toerisme hier op duiken gericht is. Langs de pier stonden diverse duikscholen om klandizie te schreeuwen.
De duiken die we hier maakten waren inderdaad heel bijzonder. We zweefden langs de immense ondergrondse muur die honderden kilometers de aarde ingaat. Op de rand zagen je veel mooi gekleurd koraal, rotsen en grotten. Uiteraard vergezeld van mooi gekleurde tropische vissen, kreeften en schildpadden.
Op de terugweg hebben we nog een uurtje hulpeloos rondgedobberd op de zee, omdat de kapitein knullig genoeg niet genoeg brandstof meegenomen had. Pas toen een voorbijgaande schipper ons behulpzaam was konden we terug naar de haven varen.
Maar liefst drie duiken hebben we vandaag achter de rug om ons Advanced Open Water certificaat te mogen behalen. We begonnen met een diepe duik van ongeveer 25 meter, daarna twee ondiepe duiken tot maximaal 13 meter.
We moesten in het kader van onze cursus een aantal oefeningen doen, zoals navigeren onder water, masker afzetten en zonder trimvest duiken. Dit werd gelukkig allemaal met goed gevolg afgerond, wat ook te maken had met de goede en persoonlijke begeleiding die we kregen. We hadden hierdoor ook nog de kans de onderwaterwereld goed in ons op te nemen, wat zeer de moeite waard was, want die was heel mooi.
Zo wist ik nog een tweetal trompetvissen samen te spotten.
De kapiteins van ons schip gingen ook nog even het water in, gewapend met een speergun. Dat was niet zonder resultaat, na enige tijd kwamen ze triomfantelijk weer naar boven, met een vers maaltje! Wij namen die middag overigens veiligheidshalve toch maar een lekker hamburgertje met frietjes.
Nadat alle formaliteiten waren afgehandeld mochten we ons vanaf dat moment Advanced duikers noemen.
In Mexico kun je niet alleen in de zee duiken, maar ook in cenotes. Cenotes zijn ondergrondse rivieren die 65 miljoen jaar geleden zijn ontstaan. Hier in Mexico, toen nog deel van de oceaan, plofte de meteoriet neer die de dinosaurussen deed uitsterven. Door de inslag werd het schiereiland Yucatan gevormd. Dit gebied heeft geen bergen en geen rivieren, althans geen bovengrondse. Onder de grond bevind zich een duizenden kilometers lang grottenstelsel. De plaatsen waar de grotten van boven toegankelijk zijn noemt men de cenotes, oftewel ‘heilige bronnen’ in het Maya.
Om een cenote van binnen te bekijken moet je gaan duiken, want de grotten staan grotendeels volledig onder water.
Onze gids naar de cenotes was een in Mexico wonende Duitser, luisterend naar de naam Klaus. Deze kleurrijke man vertelde graag over zijn leven, waarin hij veel had meegemaakt. Zo was hij piloot geweest in het leger, had 15 van de hoogste bergen op aarde beklommen en was 600 meter diep de zee ingegaan. Hij was ook diep de cenotes ingeweest. Met hem erbij hoefden we ons geen zorgen te maken zo leek het, al vertelde hij wel terloops dat hij al die extreme dingen niet meer deed omdat hij er zoveel vrienden bij was verloren.
Om bij de cenote te komen moesten we een stukje de jungle in, waar we onze spullen aantrokken en afdaalden in het water. Eenmaal onderwater werd pas echt duidelijk dat we ons in een onderwatergrot bevonden. We zwommen door gangenstelsels waarin geen zonlicht binnendrong en geen uitweg naar boven was. Gelukkig hadden we een lamp bij ons zodat we niet tegen de talrijke stalagmieten en stalagtieten aanzwommen.
Alle duikervaring die we eerder deze vakantie op hadden gedaan was erg nuttig, want dit was zeker geen plek voor beginners. Het viel soms niet mee door de nauwe gangen te manouvreren en het was er aardedonker. Claustrofobisch moet je in elk geval zeker niet zijn als je in cenotes wilt gaan duiken.
Op sommige punten was het mogelijk om even naar boven te komen, zo kwamen we in de ‘bat cave’, waarin we zoals de naam al suggereerde veel vleermuizen zagen. We gingen ook nog door een halocline, waar zoet en zout water elkaar treffen, wat een heel speciaal blurry effect gaf aan het water.
Toen we weer terug aan de oppervlakte kwamen was er een prachtig plaatje te zien van het zonlicht dat van boven in het water scheen. We waren het er over eens dat dit in elk geval qua spanning een hoogtepunt van de vakantie was.
Vandaag was alweer de laatste volledige dag in Playa del Carmen, want morgen vertrekt onze vlucht. Dit laatste dagje besteedden we door een beetje uit te rusten van alle belevenissen van de afgelopen weken en rond te struinen in het stadje.
Traditiegetrouw zocht ik eerst de Starbucks op voor een lekker ‘bakkie bucks’. Dat mag in geen enkele goede vakantie ontbreken vind ik! Voor wie hem zoekt, de Starbucks zit schuin tegenover de Burger King. Betalen kan met dollars. Het is wel duidelijk dat de Amerikaanse toerist hier de doelgroep is. Dat iedereen hier ook een aardig woordje Engels spreekt, is dan wel weer makkelijk.
Gelukkig valt er ook genoeg typisch Mexicaans te genieten. In Mexico heb ik ontdekt dat ik een grote liefhebber van Taco’s en Burrito’s ben. Ze hebben hier vele soorten Taco’s: met kip, garnalen, rundvlees, kaas, vegetarisch, enzovoort. Je kunt uit allerlei bakjes sla en sausjes toevoegen. Erg lekker!
Omdat je toch ook een beetje op de hoogte wil blijven, kocht ik een Mexicaanse krant. Zoals de voorpagina echter al laat zien kun je niet echt van kwaliteitsnieuws spreken. In Mexico vind je in de kranten naast prikkelende dames veel schokkende foto’s van onsmakelijke gebeurtenissen. Misdadigers worden met foto, naam en toenaam gepubliceerd. Respect voor privacy is er niet en er lijken geen regels voor etiquette te bestaan, alles is geoorloofd.
Wat me opviel wanneer ik door de straten van Mexico liep, waren de waarschuwingsborden. De boete voor de overtreding staat eronder, niet in geld maar een aantal dagen minimum salaris! Zo lezen we dat het autorijden in een auto-vrije straat acht dagen aan Mexicaans minimumsalaris kost. Merkwaardig aan dit systeem is natuurlijk dat er veel weerstand is van de bevolking tegen het verhogen van de minimumlonen, om de verkeerde redenen.
Over verkeersborden in Mexico gesproken, in vrijwel alle borden in het binnenland zitten gaten die verdacht veel op kogelgaten lijken. Je zou bijna denken dat er een schietvereniging actief is die alle verkeersborden structureel onder vuur neemt, maar dat is uiteraard niet het geval. De borden worden uit voorzorg geperforeerd zodat de Indiginas bevolking ze niet kan stelen om te gebruiken als handige gratis tortilla bakplaat!
Eenmaal Belize binnengekomen valt op dat de voertaal Engels is. Dat is best prettig. Langs de kant van de weg staan Engelstalige borden en reclames die een vertrouwde indruk geven. 
Belize, Reisverslag | Jeroen Derwort October 1, 2008 | 
Comments (9,584) 
De diepe duik bracht ons tot ruim 40 meter(!), waar je slechts een paar minuten kunt blijven. Daar zagen we de scheur in de aardkorst die duizenden meters de diepte ingaat en de onderzeese grens vormt van het schiereiland Yucatan. Uiteraard zie je in zo’n scheur de bodem niet meer. Dit was een indrukwekkende ervaring. Verder heb ik op die grote diepte niet zoveel gezien, want ik was voornamelijk bezig met mijn instrumenten en duikcomputer.
De kapiteins van ons schip gingen ook nog even het water in, gewapend met een speergun. Dat was niet zonder resultaat, na enige tijd kwamen ze triomfantelijk weer naar boven, met een vers maaltje! Wij namen die middag overigens veiligheidshalve toch maar een lekker hamburgertje met frietjes.
Vandaag was alweer de laatste volledige dag in Playa del Carmen, want morgen vertrekt onze vlucht. Dit laatste dagje besteedden we door een beetje uit te rusten van alle belevenissen van de afgelopen weken en rond te struinen in het stadje.
Gelukkig valt er ook genoeg typisch Mexicaans te genieten. In Mexico heb ik ontdekt dat ik een grote liefhebber van Taco’s en Burrito’s ben. Ze hebben hier vele soorten Taco’s: met kip, garnalen, rundvlees, kaas, vegetarisch, enzovoort. Je kunt uit allerlei bakjes sla en sausjes toevoegen. Erg lekker!
Omdat je toch ook een beetje op de hoogte wil blijven, kocht ik een Mexicaanse krant. Zoals de voorpagina echter al laat zien kun je niet echt van kwaliteitsnieuws spreken. In Mexico vind je in de kranten naast prikkelende dames veel schokkende foto’s van onsmakelijke gebeurtenissen. Misdadigers worden met foto, naam en toenaam gepubliceerd. Respect voor privacy is er niet en er lijken geen regels voor etiquette te bestaan, alles is geoorloofd.
Wat me opviel wanneer ik door de straten van Mexico liep, waren de waarschuwingsborden. De boete voor de overtreding staat eronder, niet in geld maar een aantal dagen minimum salaris! Zo lezen we dat het autorijden in een auto-vrije straat acht dagen aan Mexicaans minimumsalaris kost. Merkwaardig aan dit systeem is natuurlijk dat er veel weerstand is van de bevolking tegen het verhogen van de minimumlonen, om de verkeerde redenen.
Over verkeersborden in Mexico gesproken, in vrijwel alle borden in het binnenland zitten gaten die verdacht veel op kogelgaten lijken. Je zou bijna denken dat er een schietvereniging actief is die alle verkeersborden structureel onder vuur neemt, maar dat is uiteraard niet het geval. De borden worden uit voorzorg geperforeerd zodat de Indiginas bevolking ze niet kan stelen om te gebruiken als handige gratis tortilla bakplaat!